شیخ الرئیس حجت الحق شرف الملک امام الحکماء ابو علی حسین بن عبدالله بن حسین بن علی بن سینا٬ معروف به ابن سینا٬ پدرش از مردم بلخ و مادرش ((ستاره)) از اهل الشنه نزدیک بخارا بود. ابن سینا در سال ۳۷۰ هجری قمری در الشنه یا خورمشین متولّد شد و در بخارا به کسب علم پرداخت.
ادبیات٬قرآن و فقه و حساب را نزد پدر آموخت و سپس نزد ابو عبدالله ناتلی منطق و هندسه و نجوم را فرا گرفت و از آن پس به تعقیب علوم طبیعی و مابعدالطبیعه و طب پرداخت.
ابن سینا پس از معالجه ی نوح ابن منصور پادشاه سامانی به دربار نوح راه یافت. وی در ۲۱ سالگی به تألیف کتب مختلف نمود و پس از چندی در سراسر ایران شهرت بسزایی یافت. ابن سینا پس از فوت نوح ابن منصور در حدود ۱۰ سال در خوارزم و در دربار آل مأمون زندگی کرد و به تألیف مشغول بود و چون سلطان محمود غزنوی آوازه ی شهرت وی را شنیده بود از او دعوت کرد که به غزنین برود ولی ابن سینا به علت خشونت و تعصب دینی سلطان محمود دعوت وی را نپذیرفت و از بیم جان از خوارزم فرار کرد و مدّتی در ترکستان و خراسان متواری بود تا بالاخره به گرگان رفت و در آنجا به طبابت مشغول شد و چندی بعد به ری رفت. در آن زمان مجد الدوله دیلمی به بیماری مالیخولیا مبتلا شده بود٬ ابن سینا پس از معالجه ی مجد الدوله به همدان رفت و در همدان دوباره به مقام وزارت شمس الدوله رسید و سال های آخر عمر را در اصفهان به حمایت علاءالدوله کاکویه گذرانید و در سفری که همراه امیر مزبور به همدان می رفت در راه بیمار شد و در همدان به یال ۴۲۸ در گذشت.
